Traag mag!

De klad in de Villa

Het gebeurde wel vaker, dat de drive minder was. Dat we ons afvroegen hoe verder en of we de passie nog ergens konden bespeuren. We zijn van nature geen van beiden mensen die jarenlang het vuur voor een project brandend kunnen houden. Gaandeweg ‘moest’ het allemaal. Er moést weer een volgende voedselboscursus en er moésten plekken worden gevonden voor composttoilet-workshops. Er moést dringend een interview gepland want de volgende maandelijkse mailing moést de deur uit en er moést toch iets interessants in. En vooral: hoe dan ook moést er geld in het laatje komen, want als je vzw een werknemer heeft moet je die ook kunnen blijven uitbetalen.

In 2014 bij de start was het idee om helemaal voor het hart te gaan, de veilige jobs op te zeggen en eigen baas te zijn. Dat was een avontuur met ups en downs, maar jarenlang lukte het om voor een heel bescheiden inkomen te zorgen en zuinig te zijn op het spaargeld. Tot de eerste helft van dit jaar. We moesten toegeven dat het niet meer allemaal rond draaide, de klad zat in de Villa. De balans tussen externe en interne motivatie was omgeslagen, het evenwicht zoek tussen moeten en willen. We besloten Marc als werknemer te ontslaan. Zo namen we de druk weg om maand na maand zijn inkomen te moeten verzekeren. Misschien zou het helpen als we ons Villa-project  weer konden beschouwen als een speeltuin waarin niks moest. Een wondermiddel was het niet: de eerste maanden was er hoegenaamd weinig zin om de speeltuin te betreden. We noemden het vzw-moeheid. En keken onze traagheid in de ogen. 

Trage mensen 

Wat is dat, een traag mens zijn? Bovenal weerstand bieden aan allerlei ideeën dat ‘het niet anders kan’: de voltijdse job (voor het pensioen later), de elektrische auto in de garage, het huis vol gadgets, de volgeplande weekends, de verre vakanties een paar keer per jaar. Daar hadden we sowieso al lang geleden afstand van genomen. Maar ook voor je eigen hartsproject gaan heeft valkuilen. Potentieel word je een eersteklas wroeter want het moet lukken en als je iets vanuit passie doet moet je er toch voluit voor gaan en tel je de uren niet, zelfs als daar weinig financiële compensatie tegenover staat.

In ons geval is dat traag zijn nauwelijks een heel bewuste keuze, de realiteit is dat we fysiek en mentaal niet in staat zijn om het  anders aan te pakken. Geregeld vinden we het ook wel confronterend. Waarom lijken anderen de snelheid / drukte wel aan te kunnen en wij niet? Kunnen we niet wat succesvoller zijn op de gebruikelijke manier? Vrede vinden met traag zijn vergt een vorm van wijsheid die we lang niet altijd bezitten. Het feit dat ’traag’ geen enkele positieve connotatie heeft in een exponentieel versnellende samenleving helpt ook niet echt. 

Hoe verder? 

Kondigen we zo meteen aan dat we Villa VanZelf opdoeken? Nee, helemaal niet. We blijven achter de missie staan, we blijven spontane vragen krijgen voor samenwerkingen en we gaan daar ook graag op in. Het is hartverwarmend en stimulerend wanneer iemand opmerkt dat er al een tijdje geen nieuwsbrief meer geweest is of dat sommige blogartikels met plezier gelezen werden. We houden het midden tussen onszelf een zetje geven en checken of het klopt. We willen blijven inspireren, anderzijds niet afhankelijk worden van het beeld en het gevoel ‘goed bezig te zijn’. Het hoeft niet altijd vooruit, een beetje ter plaatse moet ook kunnen. 

Intussen, de tuin